پرسش و پاسخ مهدوی

آیا قیام حضرت با شمشیر است؟ چرا؟

      قیام حضرت در روایات فراوانی با سلاح حضرت رسول صل الله علیه و اله وسلم یعنی شمشیر است و علاوه بر آن زره  و برخی از آلات جنگی ایشان هم به عنوان میراث نزد ایشان است و کسی نگفته است که آن ها نماد است ؛بلکه از وجود عینی آن ها یاد کرده اند .

     و عده ای هم معتقدند شمشیر در غیر معنای حقیقی خود و به معنای کنایی ابزار غلبه و قدرت به کار برده شده است ، اما عده ای دیگر می گویند خداوند در آن شمشیر قدرتی نهفته است که تمامی سلاح های آن دوران را از بین می برد و دسته ای دیگر می گویند چون استفاده از سلاح های آن دوران ظالمانه خواهد بود ، حضرت از شمشیر استفاده می کنند

      و عده ای دیگر می گویند زیرا در دوران آخرالزمان جنگ های خونین فراوان به وقوع می پیوندد ،تمام سلاح ها از بین می روند و سلاح های ساده ای مثل شمشیر مورد استفاده قرار می گیرند اما حضرت قرار نیست با این شمشیر قدرت نمایی کنند و همه را چه بی گناه و گناهکار را از لب آن بگذرانند چون مردم پیش از ظهور دوران سختی را گذرانده اند حضرت با این کار می خواهند بگویند بالاخره کسی آمد که انتقام مظلومان را از ظالمان بگیرد و صلح را با قدرت الهی حکم فرما کند و ندا می دهد ( و اَنَا صمصام المنتقم ) من شمشیر انتقام گیرنده هستم او امام مهربانی هاست و تیغ در دست او حکم تیغ در دست پزشک متخصص را در دارد که دردهای بیمار را درمان می کند و با شکافتن بدنش غده ی سرطانی را خارج می سازد ایشان هم با شمشیر خود کسانی را می کشند که در حکم یک غده سرطانی برای جامعه هستند آری اگر از عقلای یک جامعه سوال کنی باید با انسان های غارتگر تبهکار ، فاسد چه کرد؛ می گویند باید آنها را مجازات کرد شمشیر حضرت مهدی ،شمشیر پیامبر است و در راه اهداف بلند ایشان از غلاف بیرون می آید و محافظ جان و مال و ناموس مردم دنیا خواهد بود .

     اما به طور قطع از روایات بر می آید که حضرت 4 نفر  را از قبر بیرون می آورند و از ایشان در مورد قتل مادرشان زهرا سوال می کنند و ایشان را عذاب میزدر موارد دیگری حتی یک نفر از اهل ایمان و شیعیان کشته نمی شوند و ضرری به آن ها نمی رسد چون قرار است وعده الهی در مورد کافران برای محو کردن ایشان از روی زمین تحقق یابد .


( برگرفته از محتوی کتاب فرهنگ نامه مهدویت ذیل همین موضوع)

 




:: برچسب‌ها:

نویسنده : هم عهدان منتظر
تاریخ : سه‌شنبه ۱٤ اردیبهشت ۱۳۸٩